Tekorten aan Mineralen?

Mineralen

Mineralen werken ongeveer gelijk aan vitaminen. Mineralen en vitaminen zijn onmisbaar voor lichamelijke processen, er is echter een groot verschil. De Meeste planten zijn in staat zelf vitaminen aan te maken, die wij dan via onze voeding binnen krijgen. Bij mineralen ligt dat anders, omdat de aarde de leverancier van onze mineralen is.

We onderscheiden 2 soorten mineralen:

• Groep 1) deze heb je in grote hoeveelheden nodig; deze mineralen spelen een directe rol bij de structuur van je lichaam. Dit zijn Calcium, Kalium, Natrium, Chloor, Zwavel en Magnesium.
• Groep 2) bestaat uit Sporenelementen, hiervan heeft je lichaam dagelijks een minimale, maar wel noodzakelijke hoeveelheid nodig. Dit zijn onder andere Selenium, IJzer, Koper, Zink, Chroom en Mangaan

Zoals je weet verschraalt de bodem en raakt uitgeput. Minder mineralen in de bodem, betekent minder of zelfs geen mineralen in onze voeding. De gevolgen kan je wel raden.

De Medical Research Counsel heeft aan de chemici R.A. McCance en E.M. Widowson in 1940 gevraagd een onderzoek te doen. Ditzelfde onderzoek hebben ze herhaalt in 1991 (uiteraard zijn de analitische methode in die tijd veranderd. De analyses van toen namen meer tijd in beslag, maar ze waren volgens de auteurs niet mindere nauwkeurig dan de moderne, geautomatiseerde analysemethoden). In 1991 kregen ze de opdracht de gegevens van deze bij de onderzoeken te vergelijken. De uitslag was schrikbarend, een beeld van een sterk afnemende voedingswaarde van groente, fruit en zelfs vlees gedurende de afgelopen 50 jaar.

De onderzoekers analyseerde 28 rauwe groenten, 44 gekookte groenten, 17 soorten fruit en 10 soorten vlees, gevogelte en wild. In de volgende tabel geven ze een aantal voorbeelden van de meest extreme reducties in mineraalgehalte (gemeten als mg/100 gram).

De auteurs onderstrepen, dat je in 1991 tien tomaten had moeten eten om dezelfde hoeveelheid Koper binnen te krijgen als één tomaat in 1940, of drie sinaasappels om de zelfde hoeveelheid Ijzer binnen te krijgen als 50 jaar geleden. Nog verontrustender is, dat het bemesten van de grond met slechts enkele mineralen (Natrium, Kalium en Fosfor (NKP)) de verhouding, waarin de mineralen van nature in ons voedsel voorkomen, drastisch heeft veranderd. Zo was the Fosfor-Calcium verhouding in 1940 twee op een. Nu is de verhouding een op een. Hetgeen betekent dat de hoeveelheid Fosfor in veel voedingsmiddelen is toegenomen. Zo bevat koolraap bijvoorbeeld 110 procent van het Fosfor, dat deze groente vroeger bevatte. Voor onze fysiologie is de juiste verhouding van bepaalde voedingsstoffen van kritiek belang (bijvoorbeeld tussen Calcum en Fosfor, of Calcium en Magnesium). De veranderde verhoudingen zouden dus nogal verstrekkende gevolgen voor de chemie van ons lichaam kunnen hebben.

Wil je je tekorten aanvullen, maak dan gebruik van deze tijdelijke aanbieding.